Ahmet HAKAN  ahmethakan@hurriyet.com.tr

Türbanlı kadınlara hedef gösteriyorum

HEDEF BİR Milli

Gazete'de "Fıkıh"

köşesini hazırlayan

sakallı bir adam var ya...

Hani adı Mehmet Talu olan adam canım...

İşte o adam, sizi üniversitenin

kapısından bile sokmamaya yeminli

rektörlerden çok daha tehlikeli bir

adamdır...

Görmüyor musunuz?

Adam, sizin gibi kadınlar için,

"Huzur içinde, rahat bir şekilde,

kuzu gibi evinizde oturmayı"

öğütlüyor...

Hatta bir adım daha ileri gidip size "Sakın ha kırıtmayın!" deme cüretini gösterebiliyor...

Peki içinizden herhangi biri bu

adama "Hadi oradan! Sensin

kırıtkan" demeyecek mi?

HEDEF İKİ Mehmet Şevket Eygi Hazretleri adındaki zat, sizin giyim kuşamınızı alenen tahkir ve tezyif ediyor... Bu hazret, üniversitede size hak ettiğiniz notu vermeyebileceklerini söyleyen rektörler kadar tehlikeli değil midir?

Görmüyor musunuz? Adam sizin kıyafet biçiminizle ilgili olarak, "Gökkuşağı zilli tesettür" ya da "Deve hörgücü tesettür" diye alay ediyor... Başınızı örtüyormuşsunuz ancak alt tarafınız daracıkmış! Adam bunu diline doluyor... Neden çıkıp da "Sana ne be adam?" demiyorsunuz?

Rektörlere "Kıyafetime dokunma" diyorsunuz da, bu hazrete neden gık çıkarmıyorsunuz? Neden bu adama "Kıyafetime karışma" diye çıkışmıyorsunuz?

HEDEF ÜÇ Şu Vakit adı verilen gazetenin başkalarının hayat tarzıyla ilgili yaptığı aşağılayıcı yayından rahatsız olmuyor musunuz?

Bazı üniversite mensupları, sizin yaşam tarzınızı aşağıladığında sesinizi çıkarıyorsunuz da, neden Vakit adı verilen gazete, başkalarının yaşam tarzlarını, hem de aşağılık bir dille mahkum etmeye kalktığında "Hop" demiyorsunuz...

Neden içinizden bir kişi bile çıkıp, "Sen beni bu dille savunamazsın arkadaş!" demiyor?

Mesela "Kafayı çektiler / Laiklik mitingine gittiler" tarzı bir başlık sizi hiç mi rahatsız etmiyor?

Katar saatini ben ne yaptım

TAYYİP Erdoğan ile aramıza kara kedilerin girmediği epey kısa süren "asr-ı saadet" döneminde ben de uçağa kabul edilen gazeteciler arasındaydım.

İşte o dönemde...

"Katar / Bahreyn / Danimarka" rotasındaki geziye ben de katılmıştım...

Tabii ki başka gazeteciler de vardı bu yolculukta... İsimleri bende saklı kalsın...

Gezimizin Katar bölümünde biraz görgüsüz kaçacak bir bonkörlükle karşı karşıya kalmıştık...

Otel paralarını biz ödemiyorduk, odalarımıza hediyeler geliyordu falan...

Hediye paketini açtığımda sevimsiz mi sevimsiz, ağır, hantal, hayli demode ve ucuz görünen bir kol saatiyle karşılaşmıştım.

Ne yalan söyleyeyim: Ne benim, ne de diğer gazeteci arkadaşların aklına "Gazeteci hediye kabul etmez, şu çirkin saatleri hemen iade edelim" gibi bir fikir gelmemişti...

Keşke gelseydi: Hem o çirkin saatten kurtulur, hem de acayip etik bir hareket çekmiş olurdum...

Neyse... Sonuçta şöyle bir şey oldu: Yurda döner dönmez o sevimsiz saati, bizim evin işlerine yardım eden Yıldız'ın eşine hediye ettim...

Şu son "Katar saati" tartışmalarının ardından ise şöyle diyorum:

"Ulan yoksa benim küçümsediğim o saat beş bin dolar değerinde miydi?"

Neden güven vermiyorlar

10 yıl önce: AB'ye karşıydılar...

Bugün: Tam destek veriyorlar.

10 yıl önce: Laiklik konusunda enteresan laflar ediyorlardı.

Bugün: Ağızlarından kaçırdıklarını saymazsak pek laf eden yok.

10 yıl önce: İsrail karşıtıydılar.

Bugün: Sıkı ilişki kuruyorlar.

10 yıl önce: Yahudi lobileriyle ilişki kuranlara en ağır lafı ediyorlardı.

Bugün: Aynı lobilerden cesaret ödülü alıyorlar.

10 yıl önce: Hiç değilse gizli kapaklı oturumlarda siyasal İslam fikrini savunuyorlardı.

Bugün: Merkezin de merkezine geldiklerini söylüyorlar.

10 yıl önce: Sağcılığı aydın sapması olarak görüyorlardı.

Bugün: Partilerini sağa konuşlandırdılar.

10 yıl önce: Referansımız İslam'dır diyorlardı...

Bugün: Böyle bir şey söylemiyorlar.

* * *

Hemen söyleyeyim:

Eskiden "Mehter Marşı" çalarken, bugün "Bayılırım Mozart'a" diyen bir adam olarak...

İnsanlar için değişim ve dönüşümün mümkün olduğunun en fanatik savunucularından biriyim.

Ancak... Bir şartla!

Öykü anlatılacak... Macera bütün açıklığıyla ve naifliğiyle ortaya konacak...

Mademki...

Bir grup insanın, akşam yatıp, sabah kalkınca "Yaşasın! Yüreğim ışıdı! Birden aydınlandım" demesi, ancak hidayet romanlarında mümkün olur...

Mademki...

Her dönüşümün mantıklı, tutarlı, ikna edici bir öyküsü vardır...

O halde çıkıp anlatılacak.

"Ben eskiden böyleydim... Ancak artık öyle değilim... Çünkü..." diye başlanacak ve bıkılmadan, usanılmadan anlatılacak...

* * *

İşte o zaman...

Sizin hálá kulaklarda çınlayan cümlelerinizin, rahatsız edici bir yönü kalmayacak...

İşte o zaman...

Eski cümleleriniz ortaya çıkarıldığında "Müflis tüccar gibi eski defterleri karıştırıp durmayın" şeklindeki babalanmanızın gereği kalmayacak...

İşte o zaman...

Kuşku uyandırmayacaksınız...

İşte o zaman...

Toplumun bir kesimi tarafından çok tehlikeli bir geleceğin, kendilerini gizlemiş kahramanları olarak algılanmayacaksınız.

İşte o zaman...

Toplumun yüzde 75'nin arzu ettiği bir düzenlemeyi yaparken, bu kadar kendinden geçmiş bir tepkiyle karşılaşmayacaksınız...

İşte o zaman...

Daha düne kadar size tam destek veren liberal aydınlar bile sizden desteklerini çekmek durumunda kalmayacak...

İlklerden biri, Türk yargı tarihinde ilk kez “dijital konferans sistemi”nin uygulanması oldu. Böylece, sanıkların, avukatların, mahkeme heyetinin tüm konuşmaları, sesli ve görüntülü olarak kayda alınıyor.  “Zapta geçirdin-geçirmedin” tartışmalarıyla adaletin üzerine gölge düşmesi böylece önlenecek. Kimin ne dediği, nasıl davrandığının, sesli ve görüntülü kayıtları olacak.

Bu, cinayet davasının Hrant Dink tarafının yani “özgürlük ve demokrasi yanlısı” tarafın, “karanlık çeteler”e karşı hukuk alanındaki mücadelesinin ilk zaferi sayılabilir.

Bir başka ilk, duruşmaya 48 saat kala aralarında Ak Partili, Bağımsız, DTP ve DSP’li milletvekillerinin ve onların yanısıra bir dizi aydının bulunduğu şimdilik 20 kişilik “Hrant Dink Duyarlılık Grubu”nun oluşmuş olması ve davayı izlemeye başlaması.

Kısaca “Duyarlılık Grubu”  diye anılan oluşum, dün, ortaya çıkışlarını mahkeme kapısında basın yoluyla kamu oyuna ilan ettil ve “Aşağıda imzaları olan bizler, siyasi ve kurumsal aidiyetlerimizden bağımsız bir şekilde, sorumluluk sahibi yurttaşlar ve milletvekilleri olarak Hrant Dink cinayetiyle ilgili dava sürecini izlemek üzere bir araya gelmiş bulunuyoruz. Bizi bir araya getiren dürtü, Hrant Dink’in katledilmesinin vicdanlarımızda açtığı derin yaradır.

Söz konusu davanın tüm arka plan bağlantılarına korkusuzca ulaşılmasının, ilgili tüm kişi, organ ve kurumların bu sonucu sağlamak üzere gereken tasarruflarda bulunmasının vicdani açıdan asgari bir görev olduğunu düşünmekteyiz.

Bu dava simgeseldir;

Bu dava kendisinden önceki ve sonraki hadiseler arasında bir köprü durumundadır.  Bu dava, şeffaf bir yönetim ve mutlak bir düşünce özgürlüğü adına sahiplenilmelidir.Üzerinde yaşadığımız toprakların paylaşmacı kültürel mirasına layık olmak için sahiplenilmelidir. Bu çerçevede ihtiyaç duyduğumuz adil bir mahkeme süreci, toplumsal meşruiyete ve siyasi seferberliğe fazlasıyla muhtaçtır. “ dedi.

Mahkeme yakınındaki Beşiktaş Meydanı’nda, aralarında Türkiye’nin birçok tanınmış şahsiyetinin de bulunduğu insanlar, “Hrant’ın Arkadaşları” kimliğiyle toplanarak, bir açıklama da onlar okudu.

Ayrıca, CHP’li milletvekilleri de, “Hrant Dink Cinayeti’ni İzleme Komisyonu” kurarak, ilk kez, CHP’nin kurumsal kimliği ile söz konusu ve Türkiye’nin dünü-bugünü-yarını açısından gerçekten bir “simge” olan cinayet davasını izlemeye başladılar. Bu da bir ilkti.

Bu cinayetten ve sonuçlarından kolay kaçış yok, olmayacak...

***            ***         ***

Çok önemli bir başka “ilk”, Avrupa Birliği’nin Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu Eşbaşkanı Joost Lagendijk üzerinden, Hrant Dink cinayeti davasına bir şekilde “müdahil” olmasıydı.

Lagendijk, mahkeme salonuna giderken, “Dink cinayetinin arkasında olduğu tahmin edilen güçlerin ortaya çıkarılmasının, Türkiye’nin hukuk devleti olması açısından oldukça önemli bir gelişme olduğunu” belirtti. “Bu kapsamda Ergenekon soruşturmasının belki önderlik yapabileceğini” söyleyerek, “Ergenekon olayında tutuklanan insanlarla Hrant Dink olayının arkasında bulunan insanlar arasında ilişki olduğu tahmin ediliyor. Biz de (AB diye okuyabilirsiniz) diyoruz ki, Ergenekon meselesiyle başlayan bilgiler, Hrant Dink ile ilgili olan mahkeme sürecine yansır ve gerçeğin ortaya çıkmasına yardımcı olur. Eğer bu bilgiler ve gerçek ortaya çıkmazsa, Türkiye’nin hukuk devleti prestiji üzerinnde uluslararası bir yara söz konusu olabilir” dedi.

Hükümet yandaşı Haber 7’de (Kanal 7 Haber’in internet sitesi) Lagendijk’in sözleri “Lagendijk haddini aştı, tehdit etti” başlığıyla verildi.

Böyle bir başlık, elbette, hükümeti bağlamaz ama hükümet eksenindeki “zihin kalıpları”nı yansıtır mı?

Bilemeyiz. Bildiğimiz, bu başlık ve ardındaki yaklaşımın kökten yanlış olduğu. Çünkü, bizler, Türkiye’dekiler, Türkler, Lagendijk’in o sözleriyle tamamen mutabıkız. Haddimizi aşarak tehdit mi ediyoruz yani? Hrant Dink cinayetinin Türkiye’nin hukuk devleti prestiji üzerinde uluslararası bir yara olacağını defalarca yazıp söylemedik mi?

Joost Lagendijk’in 301’e ilişkin şu sözlerinin altına da aynen imzamızı atıyoruz:

“Şunu hemen söyleyeyim, 301 ve 301’le ilgili yargılanması süreci, Hrant’ın öldürülmesiyle ilgiliydi . Son aylarda 301’in değiştirilmesi yönünde Türkiye hükümeti ve siyasi sorumlular tarafından çok açıklamalar yapıldı. Bu konuda samimi olarak söyleyeyim ki sabrımız artık tükeniyor. Biz artık açıklamalar dinlemek istemiyoruz. Gerçekten değişiklikler yapılmasını istiyoruz.”

AB’de “301 sabrı”nın tükenmeye başlaması çok isabetli. Zira, bizimki, Türkiye’de çoktan tükendi de, tükenmemiş gibi yapıyoruz. Artık hükümet yetkililerinin bu konudaki açıklamaları –pek de yapmaz oldular ve ipe iyice un serdiler aslında-  ciddiye alınır olmaktan çıktı.

Kimbilir, belki AB’nin 301 sabrı tükenir, üzerine “Hrant Dink cinayeti davası” ile “Ergenekon soruşturması”nı buluşturarak, Tayyip Erdoğan’ın önüne adeta bir “yeni Kopenhag kriteri” dikerlerse; “Türkiye’nin demokratikleşmesi” böylece yeni bir “teşvik” görürse, belki umutlanabiliriz.

***               ***              ***

Daha önce, benim açımdan bu hükümet ile ilgili “iki temel ölçü”nün Hrant Dink cinayetine takınılacak tavır ile, 301 yaklaşımı olacağını yazmıştım. Bunun “Türkçe’ye tercümesi”, hükümetin Türkiye’yi bir “hukuk devleti” yapmak konusundaki “idraki” ve burada vereceği “samimiyet sınavı”dır.

“Hukuk devleti” olamayan/olamayacak bir Türkiye’nin ise, AB’de yeri,  zaten, başka bir nedene gerek bıraktırmadan, yoktur.

Hrant Dink cinayeti davası, işte bunun için, “simgesel”dir.

Seslendirdiğiniz düşüncelerin tartışılmaz doğrular olduğunu bağırarak söyleyin.

Hatta sizin gibi düşünmeyenleri “hain”, “gerici”, “bölücü” gibi karalamalarla da damgalayın isterseniz.

Hiç gözden kaçırmamanız gereken bir gerçek var.

Bu toplumda görüş sahibi olan tek kişi siz, sesini yükselten tek kesim de sizin içinde bulunduğunuz kamp değil artık.

Sizin görüşlerinizi manşetlerinden köşelerine kadar işleyen gazeteleriniz mi var?

Aynı şekilde sizin görüşlerinizin karşıtı olan görüşleri manşetlerinden köşelerine kadar işleyen gazeteler de var.

Siyaset de, medya da, toplum da çok sesli artık.

“Serbest rekabet” düşünce dünyasının da yükselen değeri.

Yeni bir dünya

Düşüncelerinizi kırıcı şekilde, toplum kesimlerini aşağılayarak, hoşgörüsüz bir üslupla seslendirdiğiniz zaman, kitleler sizden uzaklaşıyor. Örneğin siyasi parti iseniz oy alamıyorsunuz.

Eğer içinde bulunduğunuz medyanın gücüne güvenip sizden farklı düşünenleri karalamayı alışkanlık haline getirdiyseniz, “alternatif medya” da sizin ipliğinizi hemen pazara çıkartıyor.

Bu çok sesli ve rekabetçi ortama alışmak kolay değil ama durum böyle artık.

Ortak manşetlerle psikolojik savaş sürdürmek falan pek mümkün değil artık.

Özgürlüğün ve şeffaflığın güvencesi olması gereken medyayı, “tahrikçi ajan”ların at oynattığı bir alan halinde tutmak sonsuza kadar sürdürülemezdi ki.

Ben “tek ses” olmanın insana nasıl hazlar hissettirdiğini yaşayarak bilenlerdenim.

Tek kanallı TRT’de çalıştığım dönemde, en iyi ve en fazla izlenilen programların yapımcısı bendim.

Tek kanal, tek parti

Çünkü rakibim yoktu.

Açık oturumlarımı herkes alkışlar, söyleşi programlarım övgüler alırdı.

Aslında TRT’nin bütün yapımları en fazla izlenen programlardı o dönemde.

Reklam verenler TRT’de yer alabilmek için kuyrukta beklerlerdi.

Bir dönemde siyaset de böyle değil miydi?

En güçlü, en yetenekli ve en fazla oy alan siyasetçiler tek parti CHP’nin kadrosundaydılar.

Gelecek seçimleri değil gelecek kuşakları düşündükleri için hemen hepsi “devlet adamı” rütbesine milletvekili oldukları gün erişirlerdi.

Gelecek seçimi kazanmak yerine sadece “lider”e yakın olmak gerekirdi.

Bütün bunlar geride kaldı.

Her alanda rekabet, çok seslilik, yarış var.

Rakip kanalların dizileri karşısında daha az izlenen dizi yayından kaldırılıveriyor.

Seyircisi az kanala reklam da az geldiği için, zarar ediliyor.

Başlar ve beyinler

Söylemini, vizyonunu topluma anlatıp benimsetemeyen siyasetçi iktidar olamıyor.

Kendi halkını, okurunu aşağılayan köşe yazarı, içinde bulunduğu medyayı da aşağıya çekiyor.

Bir ülkede her alanda yükselen değer “serbest rekabet” ise, saygı, sevgi,  görgü, bilgi ve hoşgörü, bunun temel öğeleri olmak zorundadır.

Bu düzene alışmak kolay değil tabii.

Bir tren yolculuğundan sonra nasıl belirli süre beyninizin bir yerinde trenin raydan raya geçerken çıkardığı ses tekrarlanırsa, tek seslilikten çok sesliliğe, her alanda tekelcilikten  serbest rekabete geçişte de öyle olur.

Yeni dönemde toplumu bölen değil birleştiren öğeleri ön plana çıkarmayı başaranlar ayakta kalacak. Çağdaşlığı “başlar”ın değil “beyinler”in açıklığında arayanlar sevilecek, sayılacak.

ŞAKA

Bazı programlar yaz mevsiminde yapılmalı…

Star kanalındaki “Her Açıdan” isimli programda Ruhat Mengi, başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla Türkiye'nin İran gibi olacağını savunurken, bunu kanıtlamak için Üsküdar ve Fatih ilçelerinde sokakta dolaşan başörtülü kadınların görüntüsünü yayınlamış.

Bu görüntüler program katılımcılarının tepkisine sebep olmuş.

Mengi'yi uyaran Prof. Dr. Niyazi Öktem, "Bunları niye ekrana getiriyorsunuz? Sokakta gezen iki insana tahammülünüz yok. Bu çok yanlış. Lütfen bu hareketlerle toplumu germeyin" derken, sadece belli semtlerde yaşayan insanları göstererek Türkiye'nin geneli hakkında konuşulamayacağını söyleyen Prof. Dr. Mehmet Altan ise iddiaların inandırıcılıktan uzak olduğuna vurgu yapmış.

Bence buradaki yanlış mevsimden kaynaklanıyor.

Program yazın yapılsaydı, Ruhat Mengi mutlaka Bodrum, Kuşadası, Antalya’dan mayolu kadın görüntülerini de ekrana getirir ve olayı dengelerdi.

“Türban krizi” yanında “selülit krizleri” de konuşulurdu programda.